Dit project is een onderzoek naar aanwezigheid.
Niet wat mensen doen, maar hoe ze bestaan binnen een ruimte.
De beelden zijn traag, observerend en bewust onopgesmukt. Architectuur, licht en lichaamshouding krijgen evenveel gewicht als emotie. Mensen bewegen door de kaders alsof de camera er niet is — soms alleen, soms omringd, maar altijd op zichzelf.
Geschoten op IMAX film met anamorphische optiek, niet om het formaat te benadrukken, maar om ruimte te laten ademen. De vervorming aan de randen, het gewicht van het beeld en de imperfecties van film dragen bij aan het gevoel van schaal en stilte.
Dit is geen narratief met een begin of einde.
Het is een reeks momenten die blijven hangen.
